„W roku 1821 Aleksander Ypsilanti (syn hospodara Mołdawii i Wołoszczyzny) za cichym poparciem Rosji przekroczył jej granicę, aby dotrzeć do Grecji. Lecz jego siły zostały rozbite w Rumunii przez Turków i musiał schronić się w Austrii.
W tym samym 1821 r. arcybiskup Germanos wezwał Greków do powstania narodowego przeciw Turcji, które rychło objęło Półwysep Peloponeski, wyspy Morza Egejskiego i przeniosło się do Grecji kontynentalnej. Powstańcy w 1822 r. opanowali całą Grecją, zwołali Zgromadzenie Narodowe, które w styczniu 1822 r. ogłosiło niepodległość Grecji. Turcy odpowiedzieli na to rzezią ludności greckiej w Konstantynopolu, na Cyprze i Krecie. Pomimo bohaterskiego oporu Greków trwającego parę lat, w 1827 r. padł ostami punkt oporu twierdza Akropol.
W sprawy greckie włączyły się wtedy Rosja Mikołaja I i Anglia (udział lorda Byrona w walce o niepodległość Grecji) walczące o wpływy w tym rejonie. Konsekwencją tych poczynań była interwencja zjednoczonych flot Rosji, Anglii oraz Francji i w wyniku niej całkowite zniszczenie floty egipskotureckiej w bitwie pod Navarino (1827 r.). Sprawa grecka została uregulowana jednak dopiero na konferencji w Londynie w 1830 r., na której przyznano Grecji całkowitą niepodległość, choć do państwa włączono tylko część ziem greckich. Reszta pozostała dalej pod panowaniem tureckim. Podważyło to jednak nieco system Świętego Przymierza.“(9)