„Osobną kategorię stanowiła posada chłopska (villain tenure). Pierwotnie ze względu na to, że znajdowała się ona w ręku zależnych od pana pańszczyźnianych chłopów, zwie się ją także posadą zależną (unfree tenure). Rozmiar robót pańszczyźnianych i innych powinności zależał od woli pana. Kiedy od końca XIV w.
poddaństwo zaczęło zanikać, a pańszczyzna została zastąpiona czynszem, dawny chłop pańszczyźniany stał się wieczystym dzierżawcą. Dzierżawiona ziemia przechodziła na jego spadkobierców. Niekiedy dzierżawa nie była wieczysta, lecz czasowa (np. na czas życia trzech pokoleń). Wysokość czynszu oraz rodzaj innych powinności, zwyczajowo ustalone, wpisywano do akt sądu pańskiego (memoriał court). Odpis takiego aktu — copy otrzymywał chłopdzierżawca, stąd jego nazwa copyholder, dzierżawy zaś copyhóld. Termin ten wyparł z czasem dawniejszy termin villain tenure.
Estates. Termin ten określa zakres uprawnień przysługujących posiadaczowi dóbr nieruchomych na tych dobrach.
Najszerszy zakres uprawnień miał ten, kto posiadał dobra ziemskie w dziedzicznym władaniu jako fee simple, feudum simplex. Już w XIV w. rozumiano przez feudum simplex dobra dziedziczne (haereditas legitima), przechodzące na spadkobierców w linii prostej (przede wszystkim na najstarszego syna i jego potomstwo), a w braku spadkobierców w linii prostej na krewnych w linii bocznej. Gdy nie było żadnych krewnych, dobra wracały do tegoi przez kogo zostały nadane, a jeśli jego względnie jego spadkobierców nie dało się ustalić, przypadały jako kaduk (escheat) królowi. W drugiej połowie XIII w. (za Edwarda I) ustaliła się dopuszczalność alienacji tego rodzaju posiadłości, a w połowie XVI w. (za Henryka VIII) wprowadzono swobodę dysponowania nimi w testamencie z ograniczeniem jedynie rozmiarów części swobodnej.“(15)