„Osadnictwo celtyckie docierało na wschodzie do ziem polskich.
bydła. Znaczny udział w pożywieniu miała dziczyzna i ryby. Nie można również powiedzieć, że cierpieli pragnienie. Warzyli piwo 2. Ale czy mogło się ono równać z winem mocnym, słodkim, pochodzącym z daleka, ze świata, z którego przybywali czarnobrodzi kupcy w pięknych szatach Celtowie, Germanie, Scytowie zasmakowali w winie. Pomimo całej niedorzeczności tej myśli, trudno wszakże oprzeć się wrażeniu, że barbarzyńska Europa, po trwającym tysiące lat mozolnym rozwoju, znalazłszy się o krok od osiągnięć cywilizacyjnych, tj. pisma, miast, państw — poczuła się zmęczona, a raczej spragniona.
Barbarzyńcy kupowali wino. Płacili towarami ogromnie cenionymi na śródziemnomorskim rynku skórami, woskiem, miodem, bursztynem, niewolnikami. Idealną ilustracją tej sytuacji jest (o wiele późniejszy — co prawda) przekaz średniowiecznej ruskiej kroniki; wolno go jednak wykorzystać w tym miejscu, gdyż pod koniec I tysiąclecia n.e. wschodnie połacie Europy nadal dzieliły się na dwa wielkie obszary barbarzyńską północ oraz cywilizowane południe, skąd promieniowała kultura bizantyjska i poprzez które docierała na północ kultura arabska. W roku 967 Światosław, kniaź ruski, podporządkował sobie ziemię Bułgarów nad Dunajem. Jego pobyt w Perejasławcu (dziś wieś Presław nad Tulczą, południowym dopływem Dunaju) został przerwany najazdem Pieczyngów na Kijów. Światosław wraca, broni Kijowa — stolicy państwa ruskiego, ale wkrótce postanawia opuścić to miasto „Nie lubo mi jest w Kijowie być, chcę żyć w Perejasławcu nad Dunajem, gdyż tam jest środek ziemi mojej, bowiem tam wszystkie dostatki schodzą się Od Greków [Bizancjum] złoto, pawołoki, wina i owoce rozliczne, z Czech zaś i z Węgier srebro i konie, z Rusi zaś skóra i wosk, miód i czeladź" 3.“(12)