„I znowu był szczęśliwy. Znowu duch wizjonerski zaczął go wypełniać. Na jak długo jednak W pewnym momencie musiał chyba zdać sobie sprawę, że to niedobra miłość i że stała się ona jego klęską. Niektórzy uważają, iż świadomość klęski nadeszła zbyt późno, bo u schyłku życia, kiedy Krasiński całkowicie załamał się zdrowotnie. Prawdopodobnie poeta o tym, że przegrał, wiedział znacznie wcześniej. Nie chciał tylko kapitulować przed samym sobą. W obawie, że już nic będzie zdolny zjednać dla swej twórczości, która znalazła się na niebezpiecznym zakręcie, nowej Beatrycze, skazał siebie na starzejącą się Didyszę.
Wielu historyków literatury bardzo pozytywnie ocenia ten związek. Zachwyca ich ów romans w listach, stanowiących zadziwiający dokument epoki. Ta lawina listów przytłacza. Niekończący się korowód słów, jakby poeta chciał codziennie zakrzyczeć swoją pomyłkę, jakby codziennie od nowa musiał przekonywać się, że bezgranicznie kocha Dialy, że tylko dla niego została ona przez Boga stworzona. Autor „NieBoskiej" miotał się między ułudą a rzeczywistością; spalała się jego namiętność, popielał jego talent.
Nigdy Delfina nie zdobyła się na podobną manifestację uczuć wręcz przeciwnie gdy minęły pierwsze porywy, chłodno, by nie powiedzieć z wyrachowaniem podchodziła do swojego związku z poetą. Musiała dobrze wiedzieć, że z jego strony to nic mistyfikacja, skoro korespondencję systematycznie składała, pragnąc ocalić ją dla potomności. Nic dziwnego był to przecież pomnik wzniesiony na jej cześć.“(8)