„24 lipca, w którym w najczarniejszych barwach przedstawił sytuację swoją i całego kraju. Adiutant królewski Kirkor zabrał również drugi, ściśle poufny list Stanisława Augusta do ks. Józefa, w którym monarcha przedstawił swoje obawy o posłuszeństwo armii, przekonując synowca, iż od ścisłego wykonania rozkazu zależą losy całego kraju, w nie najmniejszym zaś stopniu osobisty los króla306. Kirkor dotarł do obozu ks. Józefa pod Kurowem — jak się wydaje — rankiem dnia 25 lipca. Jednakże już wtedy w sztabie Poniatowskiego wiedziano od kilkunastu godzin o kapitulacji gdyż wiadomość o tym doszła drogą nieoficjalną, zapewne z Puław. W obozie wojskowym zapanowało wzburzenie. Wieczorem dnia 24 lipca ks. Józef w towarzystwie generałów Tadeusza Kościuszki, Stanisława Mokronowskiego i Michała Wielhorskiego, udał się do pobliskich Puław, prawdopodobnie dla zasięgnięcia w tej głównej siedzibie Czartoryskich dokładniejszych informacji o wydarzeniach w Warszawie. Jak utrzymuje Askenazy, a powtarza za nim Skałkowski, właśnie w Puławach nocą z 24 na
25 lipca zrodziła się myśl zmuszenia króla siłą do przybycia do obozu i kontynuowania wojny obronnej przy utrzymaniu pozorów, iż Stanisław August stoi nadal na czele walczącej Rzeczypospolitej. Ideę tę podsunęła, podobno, czy w każdym razie popierała księżna Izabela Czartoryska307.“(10)