„0 tym, ponieważ znam swoich bliźnich oraz ich zwyczaje dezaprobowania tego, do czego nie przywykli. Z tego powodu długo nie mogłem jej pisać. Dopóki bowiem lekarz nic jest niezależny pod każdym względem, nie może sobie pozwolić na ekstrawagancje. Kto jednak uniezależnił się, kto może powiedzieć co uważa za dobre i słuszne, ten ma obowiązek to czynić. Tak więc muszę pisać to, co uznałem za słuszne. Gdybym tego zaniechał, nie mógłbym spokojnie oczekiwać starości. Istnieje bowiem wielka potrzeba wskazania drogi; zbyt wiele jest cierpień, których można by uniknąć, zbyt wielo zaprzepaszcza się radości, które mogłyby zwiększyć szczęście człowieka.
Obecnie jestem w odpowiednim wieku i wystarczająco przygotowany do tej pracy jestem naukowcem, który ponad ćwierć wieku poświęcał się zagadnieniom teoretycznym
1 praktycznym; ginekolbgiem z bogatym doświadczeniem; zaufanym wielu mężczyzn i kobiet; człowiekiem, któremu nic co ludzkie, mężczyzną, któremu nic co męskie — nie jest obce; mężem, który zaznał szczęścia i cierpień małżeńskich; pięćdziesięciolatkiem w końcu, który jest zbyt stary, aby popełniać młodzieńcze błędy, ale pozostał zbyt młody, aby „nie mieć już potrzeb"; tacy specjaliści razem wzięci, kierując jednym piórem, powołani są do pisania niniejszego dzieła.“(1)